To ιστολόγιο του Πυθέα

…ή αλλιώς “δεν μπορεί να βρέχει συνέχεια” (it can’t rain all the time, όπως έλεγε μια από τις ατάκες στο Crow).

Μετά από μια μουντή εβδομάδα, επιτέλους είδαμε ήλιο! Αυτό είχε ως αποτέλεσμα:

1. Να στεγνώσουν τα ρούχα που είχαμε απλωμένα 2 μέρες στο μπαλκόνι
2. Να δουλέψει επιτέλους ο ηλιακός θερμοισίφωνας. Καλό το boiler, αλλά βράζει το σπίτι για να ζεσταθεί το νερό!

Επιπλέον, η λιακάδα έδιωξε και τη μουντή διάθεση (και την αρνητική ενέργεια!) των προηγούμενων ημέρων:

1. Με ειδοποίησαν ότι είναι έτοιμα τα καινούρια μου γυαλιά, τα οποία ήδη φοράω!
2. Πρόλαβα και πήρα την επιστροφή χρημάτων από το ΙΚΑ για τα γυαλιά που αγόρασα! Ήταν μια ανάσα σε αυτόν τον ωκεανό εξόδων των τελευταίων ημερών (και της ημέρας συγκεκριμένα).
3. Με ειδοποίησαν ότι (επιτέλους!) επισκευάστηκε το laptop! Πήγα και το παρέλαβα και αυτή τη στιγμή φορτίζω τη μπαταρία του. Από το λίγο που το δοκίμασα στο service φαίνεται να λειτουργεί κανονικά (τουλάχιστον φόρτωσε κανονικά τα Windows!).
4. Ετοιμάζομαι να κάνω την πρώτη μου ποδηλατοβόλτα εδώ και περίπου 2 μήνες. Τα παιδιά του Halbike έχουν ετοιμάσει την τελευταία βόλτα/συνάντηση της χρονιάς και δεν θα ήθελα να την χάσω με τίποτε!
5. Μου πιστώθηκαν €5 στο καρτοκινητό μετά από μια ανανέωση που έκανα. Ήταν μέρος μιας προσφοράς που είχα ξεχάσει ότι είχα ενεργοποιήσει!
6. Με ενημέρωσαν από το e-shop ότι η παραγγελία που είχα κάνει είναι έτοιμη στο κατάστημα και με περιμένει.

Γενικά η ημέρα ήταν γεμάτη σήμερα, και παρότι αδειούχος δεν κατάφερα να μαζευτώ στο σπίτι πριν από τις 15.30. Ήταν όμως τόσο ευχάριστη η μέρα που χαλάλι της!

Το τελευταίο διάστημα έχουν γίνει διάφορα, όπως:

1. Η ζημιά στο laptop εντοπίστηκε στην μητρική, με κόστος επισκευής €250. Επειδή με αυτά τα χρήματα δεν μπορούσα ούτε μεταχειρισμένο να βρω με αυτά τα χαρακτηριστικά, αποφάσισα να το επισκευάσω. Όμως, παρότι μου δόθηκε χρόνος επισκευής 7-10 ημέρες, έχουν περάσει 30 και ακόμα περιμένω. Αν αλλάξει ο χρόνος και δεν το έχω στα χέρια μου, θα προχωρήσω σε καταγγελίες κλπ.
2. Λόγω του ότι χρειαζόμουν άμεσα ένα φορητό υπολογιστή και δεν μπορούσα να περιμένω την επισκευή του laptop, προχώρησα (κατόπιν ωρίμου σκέψεως) στην αγορά ενός netbook, Acer Aspire One 751h. Ήταν ότι πιο οικονομικό μπορούσα να βρω με τα χαρακτηριστικά που ήθελα (οθόνη 11,6 ιντσών, μνήμη 1GB, δίσκο 160GB, full-size πληκτρολόγιο, ικανοποιητική αυτονομία >5 ώρες και ελαφρύ – περίπου 1,3kg). Προς το παρόν είμαι ικανοποιημένος από την αγορά, και σύντομα ελπίζω να γράψω αναλυτικότερα τις εντυπώσεις μου.
3. Το Dahon επέστρεψε επισκευασμένο εδώ και καιρό (μετά από 15 ημέρες στον “γιατρό”). Αλλάχθηκαν 4 ακτίνες που βρέθηκαν σπασμένες, σφίξαμε τα φρένα, ρυθμίσαμε τις ταχύτητες και βάλαμε και καινούριο πίσω φωτάκι! Το παλιό δεν άντεξε, παρά τις πατέντες που είχα κάνει για να το κρατήσω στη ζωή (κόλλες, λάστιχα, συνδετήρες, βίδες κλπ). Το κακό είναι ότι αφενός λόγω του άσχημου καιρού (βροχές-κρύο) και αφετέρου λόγω του ότι φεύγω αργά από το γραφείο, το ποδήλατο έχει μείνει αχρησιμοποίητο εδώ και εβδομάδες.
4. Είχαμε αλλαγή στη ασφάλεια του αυτοκινήτου (για κάποιο λόγο που δεν κατάλαβα…). Σε δύο μέρες λήγει η παλιά ασφάλεια κι εγώ ακόμη περιμένω την καινούρια…συνηθισμένο πρόβλημα με τους ασφαλιστές!
5. Ήρθαν τα τέλη κυκλοφορίας: Περισσότερα από πέρισυ, λιγότερα από όσα υπολόγιζα. Ίσως είναι και τα τελευταία που πληρώνω για το συγκεκριμένο αυτοκίνητο.
6. Ένα ράγισμα στο φακό των γυαλιών μυωπίας μου (σε συνδυασμό με τη κακή κατάσταση του σκελετού) με ανάγκασε να παραγγείλω καινούρια γυαλιά. Ανανεωμένο look με το νέο έτος!

Τα έξοδα είναι τόσα πολλά που δεν θέλω καν να τα σκέφτομαι…και εκτός από όλα αυτά είναι και τα πάγια έξοδα (λογαριασμοί, κινητό, κάρτα απεριορίστων κλπ). Ελπίζω (με κάποιο μαγικό τρόπο) να αυξηθούν τα έσοδά μου με το νέο έτος!!

Τις τελευταίες μέρες έριξε βροχές. Πάντα μου άρεσε η βροχή και συνεχίζει να μου αρέσει! Με τη βροχή δεν κατάλαβα και την απουσία του ποδηλάτου μου: Βρίσκεται ακόμα για επισκευή (περάσαμε τη μία εβδομάδα!), καθώς εκτός από την σπασμένη ακτίνα βρέθηκαν άλλες τρεις (!!) σπασμένες στον πίσω τροχό. Δεν ξέρω το γιατί, υποθέτω ότι η μία έφερε την άλλη και το κακό θα ξεκίνησε από κάποια από τις άπειρες λακούβες των άθλιων δρόμων που χρησιμοποιώ αναγκαστικά κάθε μέρα σχεδόν.

Αυτή η καθυστέρηση επηρεάζει την καθημερινότητά μου, καθώς αναγκάζομαι να περιμένω για το λεωφορείο τόσο προς το μετρό όσο και από το μετρό προς το γραφείο (και αντίστροφα). Δεν μπορώ να υπολογίσω τις διαδρομές (τα λεωφορεία δεν είναι ακριβή όπως ξέρετε!) με αποτέλεσμα να χάνω αρκετό χρόνο καθημερινά περιμένοντας λεωφορεία και μετρό…

Επίσης έχασα τόσο το Halbike όσο και το Freeday στα οποία θα ήθελα πολύ να συμμετέχω (πάνω που είχα πάρει φόρα και δεν έχανα βόλτα!). Το κυριότερο είναι ότι έχασα και την επαφή μου με τα παιδιά που συναντώ στις βόλτες και το ξαλάφρωμα που νοιώθω μετά από τα πρώτα χιλιόμετρα κάθε βόλτας…

Τα νέα δεν είναι ενθαρρυντικά ούτε από το μέτωπο επισκευής του laptop: Ήδη με ενημέρωσαν για αργοπορία παραλαβής του ανταλλακτικού (motherboard), και είμαι σε αναμονή για την επισκευή του. Προσπαθώ να αναπληρώσω το κενό με ένα netbook (Acer Aspire One 751h), στο οποίο θα αναφερθώ αργότερα, αλλά η διαφορά στη λειτουργικότητα είναι σημαντική.

Life goes on όμως, όπως λέει και και ο φίλος μου ο Σπαστός Πεταλάκης. Προσπαθώ να προσαρμοστώ στα νέα δεδομένα και κάνω υπομονή μέχρι να επανέλθουν όλα στα φυσιολογικά τους και επανέλθουν οι απόντες (ποδήλατο+laptop) στη βάση τους. Δε μπορεί, κάποτε θα σταματήσει να βρέχει!

Όπως συνήθως, έτσι και απόψε δεν έχω πολύ χρόνο…οπότε θα τα πώ γρήγορα!

Μέσα σε μια εβδομάδα κάηκε η motherboard του αγαπημένου (και λιωμένου από τη χρήση) laptop μου (ένα θαυμάσιο HP TX-1110us), έσπασε το πίσω φως του ποδηλάτου (ευτυχώς το κατάλαβα και το μάζεψα εγκαίρως από το δρόμο!) και σήμερα διαπίστωσα ότι έχει σπάσει και μια ακτίνα από τον πίσω τροχό του ποδηλάτου! Ο κόσμος γύρω μου αρχίζει να καταρρέει…

Όπως έλεγε κι ένας φίλος μου: “Ο κόσμος σε κάποια φάση θα καταρρεύσει, γιατί όλα θα σταματήσουν να λειτουργούν. Είναι τότε που θα καταλάβουμε ότι οτιδήποτε αυθεντικό και ανθεκτικό έχει αντικατασταθεί από φτηνιάρικα και αναξιόπιστα κινέζικα εξαρτήματα”!

Τέλος του μήνα, με €400 πληρωμή ΤΕΒΕ, €200 για την επισκευή του laptop και κάποιο μικρότερο ποσό για την επισκευή του ποδηλάτου…σε ένα μήνα έρχονται τα τέλη κυκλοφορίας και η ασφάλεια του αυτοκινήτου

Στο μεταξύ μετράω και αντίστροφα τις μέρες για τη λήξη της σύμβασής μου…

Τον τελευταίο καιρό είμαι πνιγμένος: Πολύ δουλειά στο γραφείο, δουλειές στο σπίτι, επισκέψεις και υποχρεώσεις, ό,τι μπορεί να φανταστεί κανείς! Έχω τόσο λίγο ελεύθερο χρόνο και τόσα πολλά που θέλω να κάνω που μερικές φορές πραγματικά απελπίζομαι…Σήμερα είχα μια δουλειά στο πατρικό μου και βρέθηκα στις 19.20 στην Κατεχάκη. Από το μυαλό μου πέρασαν τα εξής, με τυχαία σειρά:

Το τελευταίο Freeday ήταν όλα τα λεφτά!

Φορτώσαμε με το Σταύρο τα σπαστά στο Cinquecento, βεβαιωθήκαμε ότι έχουμε μαζί μας τα απαραίτητα (νερό, φαγώσιμα κλπ) και τρέξαμε για να προλάβουμε τους Βόρειους στην Αγ. Σοφία του Ν. Ψυχικού (δεν τους προλαβαίναμε στην Πεντέλης…). Τελικά τους συναντήσαμε λίγο μετά την εκκλησία και ακολουθώντας μια απίθανη διαδρομή μέσα στην κίνηση (σχεδόν ίδια με την προηγούμενη φορά) κατεβήκαμε ποδηλατικώς στο Θησείο.

Ήδη υπήρχε αρκετός κόσμος παρά το κρύο. Είχα τη χαρά να γνωρίσω το Σπύρο από τους Ποδηλάτες και να ξαναδώ γνώριμες φάτσες από προηγούμενες ποδηλατοβόλτες. Κάθε φορά νομίζω πως είμαστε και περισσότεροι!

Ξεκινήσαμε από Θησείο και φτάσαμε Θρακομακεδόνες, επάνω στο βουνό. Κόσμος πολύς, μεγάλη διαδρομή, μεγάλες και απότομες ανηφόρες, ψοφόκρυο (κάτω από 10 βαθμούς) και φοβερή παρέα! Το ποδήλατο με έβγαλε πάλι ασπροπρόσωπο, παρά την ταλαιπωρία που υφίσταται κάθε φορά. Κάποιοι μικροθόρυβοι κρίνονται πλέον φυσιολογικοί και αναμενόμενοι!

Ο τερματισμός στο βουνό μας αποζημίωσε, τόσο για τη φοβερή θέα όσο και για τον καθαρό αέρα. Όσοι πεινούσαν γέμισαν την απίθανη ψησταριά, άλλοι τσίμπησαν σε παρακείμενο μίνι-μάρκετ, και όλοι ήταν ευχαριστημένοι. Σε κάποια φάση ήρθε η ώρα της επιστροφής για μερικούς και της συνέχειας για άλλους. Οι Βόρειοι χαιρετίσαμε τους υπόλοιπους και πήραμε το δρόμο του γυρισμού, μέσα από Αχαρνές (περάσαμε δίπλα από το ΙΓΜΕ στο Ολυμπιακό Χωριό-γνώριμο μέρος) και καταλήγοντας στην Λεωφόρο Κύμης. Εκεί χωρίσαμε σε δύο ομάδες και τελικά μέσα από Φιλοθέη και τον παράδρομο της Κηφισίας φτάσαμε στο αυτοκίνητο στην Αγ.Σοφία.

Στο γυρισμό και για πρώτη φορά με έπιασε το γόνατό μου (με ένα τικ και μια σουβλιά σε κάθε πεταλιά). Ευτυχώς ο πόνος σταμάτησε την επόμενη ημέρα (δεν το έχω δοκιμάσει με το ποδήλατο ακόμα βέβαια…). Επίσης για πρώτη φορά είδα από κοντά αλλαγή σαμπρέλας: Έτυχε σε Βόρειο συμποδηλάτη στο γυρισμό και πραγματικά εντυπωσιάστηκα από την προθυμία και τη συμμετοχή όλων στην αλλαγή! Ο Γιώργος σήκωσε τα μανίκια και πήρε το βάρος πάνω του όσο ο Θέμης εντόπιζε την τρύπα και την μπάλωσε. Όταν χρειάστηκε τρόμπα, βγήκαν άμεσα 2-3 (ξεχώρισε η Zorin Biologic της Ιωάννας!). Οι υπόλοιποι φωτίζαμε με τα φώτα μας όποιο σημείο χρειαζόταν. Τέλος καλό, όλα καλά!

Μεγάλη εμπειρία αυτή η βόλτα, τόσο λόγω της διάρκειας, της τοποθεσίας αλλά και του σκασμένου λάστιχου! Ελπίζω την επόμενη φορά να καταφέρω να πάρω μέρος και στην παλαβοβόλτα που ακολουθεί και τελειώνει νωρίς το πρωί του Σαββάτου (με επιβράβευση την ξακουστή μπουγάτσα με σοκολάτα!).

Είχα ακούσει πολλά σχετικά με το Freeday, είχα δει διάφορα σκηνικά σε φωτογραφίες και πραγματικά ανυπομονούσα να συμμετέχω κι εγώ σε κάτι τέτοιο! Τελικά φαίνεται πως έφτασε η στιγμή: Γύρισα το απόγευμα στο σπίτι, έφτιαξα ένα packing list για να μην ξεχάσω τίποτα και άρχισα να ετοιμάζομαι. Το σακίδιο γέμισε με μπουκάλια νερό, θερμός με καφέ (είχα ξυπνήσει από τις 07.00 και δεν είχα πιεί ούτε μια γουλιά καφέ μέχρι το βράδυ), σαντουιτσάκια αλλά φυσικά και μια σαμπέλα, το ανακλαστικό γιλέκο, ένα κατσαβίδι για μικρομαστορέματα, γάντια, ένα δεύτερο t-shirt κλπ. Φόρτωσα το σακίδιο και το ποδήλατο στο αυτοκίνητο (δεν θα προλάβαινα συγκοινωνία στην επιστροφή…) και ξεκίνησα κατά τις 19.15.

Το ραντεβού ήταν για τις 20.15 στον σταθμό προαστιακού Πεντέλης, αλλά λόγω της φωτογράφησης τα παιδιά είχαν ξεκινήσει νωρίτερα. Τελικά βρεθήκαμε μόλις 2 άτομα να κατεβαίνουμε ποδηλατικώς προς το Θησείο! Η διαδρομή ήταν ένα μείγμα της διαδρομής των Βορείων Ποδηλατών και δικών μας αυτοσχεδιασμών και είχε πολύ πλάκα. Από τον σταθμό βγήκαμε στον ποδηλατόδρομο της περιοχής, Παπανικολή, μετά μέσα από στενά του Ν. Ψυχικού στην Αγ. Σοφία, Σεβαστουπόλεως, Μεσογείων, Μιχαλακοπούλου (ιδανική για ποδήλατο στη δεξιά λωρίδα), Βασ. Σοφίας, Ζάππειο και τελικά Πλάκα-Θησείο! Μια διαδρομή που ποτέ δεν θα μπορούσα να φανταστώ ότι μπορεί να γίνει με ποδήλατο. Συνολικά μας πήρε περίπου 1 ώρα, μαζί με (επεισοδιακή) στάση για να φουσκώσουμε τα λάστιχα.

Στην πλατεία Ασωμάτων είχε ήδη μαζευτεί πολύς κόσμος με ποδήλατα διαφόρων ειδών και για μια ακόμη φορά τα αναδιπλούμενα έδωσαν βροντερό παρόν! Δεν μπορώ να υπολογίσω πόσοι ήμασταν αλλά πιστεύω πως περνούσαμε τους 200. Βρήκα τα παιδιά από το Halbike της Τετάρτης (Ιωάννα, Θέμης, Σωτήρης, Πάνος, Βαγγέλης) και άλλους που δεν ήξερα. Ξεκινήσαμε κατά τις 22.00 από εκεί με προορισμό….τον Γέρακα!!!

Η διαδρομή ήταν πολύ καλά σχεδιασμένη και σχετικά εύκολη: Θησείο-Ομόνοια, 3ης Σεπτεμβρίου, Πατησίων, Ηρακλείου και μετά Χαλάνδρι-Αγ. Παρασκευή, όπου κάναμε και μια μικρή στάση. Είναι πολύ όμορφο να κάνεις ποδήλατο μαζί με τόσους άλλους, γιατί νοιώθεις (και είσαι) ασφαλής, μιλάς με φίλους αλλά και άγνωστους και τελικά καταπίνεις τα χιλιόμετρα χωρίς να το καταλάβεις! Κατά κύριο λόγω καταλαμβάναμε τη δεξιά λωρίδα ώστε να μη δημιουργούμε πρόβλημα στην κίνηση των υπόλοιπων οχημάτων, ενώ στα φανάρια και τις διασταυρώσεις πάντα υπήρχαν κάποιοι ποδηλάτες που έκοβαν την κίνηση, έτσι ώστε να κινηθούμε με ασφάλεια. Οι περισσότεροι οδηγοί έδειχναν κατανόηση και δεν είχαμε προβλήματα. Επίσης, μια φορά που σταμάτησα στην άκρη του δρόμου (για να βγάλω το μπουφάν – είχα σκάσει και έμεινα με το κοντομάνικο!), τουλάχιστον 3-4 άτομα με ρώτησαν αν έχω πρόβλημα ώστε να σταματήσουν για να βοηθήσουν…απίθανο!!

Στην πλατεία της Αγ. Παρασκευής είχαμε την ευκαιρία να δροσιστούμε, να τσιμπήσουμε και να τα πούμε με τους υπόλοιπους της παρέας αλλά κυρίως να ξεμουδιάσουμε! Είναι απίστευτα κουραστική η σέλα μερικές φορές, κάνει τον καβάλο να μουδιάζει και την περιοχή γύρω να παίρνει φωτιά!!

Συνεχίσαμε μέσα από δρόμους χωρίς κίνηση προς Γέρακα, όπου κάναμε μια ακόμη στάση. Εκεί έγινε το μεγάλο φαγοπότι, με σουβλάκια, μπύρες κλπ στην τεράστια πλατεία. Εκεί είχα και την χαρά να τα πω με διάφορους και ειδικά με τον Πίνδαρο, που μου έδωσε πολλές συμβουλές (και μια βόλτα με το δικό του Dahon με τα Big Apple λάστιχα – σκέτα αμορτισέρ!). Μου έδωσε ιδέες για βελτίωση του ποδηλάτου, τις οποίες σκοπεύω στο μέλλον να εφαρμόσω

Η βόλτα συνεχίστηκε προς Μελίσσια αλλά ήταν περασμένες 02.00 κι εγώ είχα ήδη κουραστεί (ειδικά από τη σέλα) και από το πρωινό ξύπνημα, οπότε άφησα τα παιδιά κοντά στον Προαστιακό της Πεντέλης, φόρτωσα το Boardwalk στο αυτοκίνητο και πήρα το δρόμο για το σπίτι. Η εμπειρία ήταν φανταστική, τα χιλιόμετρα αρκετά, η οργάνωση για μια ακόμη φορά άψογη και ήδη περιμένω το επόμενο Freeday!!

Το είχα πάρει απόφαση αυτή τη φορά, να δώσω το παρόν στο Halbike των Βόρειων Ποδηλατών. Έφυγα σχετικά νωρίς από το Γεωπονικό, πήρα το μετρό και κατευθύνθηκα προς Δουκίσσης Πλακεντίας. Κάπου στη διαδρομή (στο Σύνταγμα αν θυμάμαι καλά) μπήκε από την τελευταία πόρτα ένας ποδηλάτης με αναδιπλούμενο Dahon Cadenza! Ήταν η πρώτη φορά μέσα σε 3 μήνες που έτυχε να δω άλλο συμποδηλάτη μέσα στο μετρό. Μάλιστα ήμουν σίγουρος ότι ερχόταν κι αυτός στο Halbike, αλλά είχε κόσμο και ήμασταν μακρυά, οπότε δε μιλήσαμε.

Κατεβήκαμε και οι δύο στη Δουκίσσης Πλακεντίας. Ξαφνιάστηκε, ξαφνιάστηκα και πιάσαμε την κουβέντα. Ήταν ο Μάρκος, συμποδηλάτης που μένει στην περιοχή και μόλις επέστρεφε από τη δουλειά. Το Cadenza φαινόταν μάχιμο, ταλαιπωρημένο. Δυστυχώς ήταν κουρασμένος και δεν μπορούσε να έρθει στο Halbike, αλλά ήταν αρκετά ευγενικός για να μου δώσει οδηγίες για το πώς μπορώ να πάω ποδηλατικώς από το σταθμό Δουκίσσης Πλακεντίας στο σταθμό προαστιακού Πεντέλη, όπου είχαμε ραντεβού με τα υπόλοιπα παιδιά. Επειδή όμως δεν ήθελα να παίξω με την τύχη μου και να χαθώ πάλι, προτίμησα να κάνω μετεπιβίβαση στον προαστιακό.

Έφτασα 10 λεπτά νωρίτερα και ήδη είχαν μαζευτεί αρκετοί έξω από τον σταθμό: Ο Θέμης, ο Σωτήρης (που είναι και συνάδελφος!), ο Πάνος, το Μαράκι, η Ιωάννα και όσο περνούσε η ώρα ερχόντουσαν όλο και περισσότεροι! Εντύπωση μου έκανε πάλι η παρουσία των αναδιπλούμενων (ήταν περίπου τα μισά από τα 30 περίπου ποδήλατα συνολικά)!!

Η διαδρομή ήταν πολύ όμορφα σχεδιασμένη και βατή, με κατεύθυνση στο Ν. Ψυχικό (πλατεία Αγίας Σοφίας). Τα παιδιά έκλειναν δρόμους όπου χρειαζόταν και έτσι κινούμασταν χωρίς ιδιαίτερο πρόβλημα. Στην στάση που κάναμε στην Αγ. Σοφία, το Μαράκι μου έδωσε για βόλτα το Vitesse D7HG με τις εσωτερικές ταχύτητες…έπαθα πλάκα!! Πολύ στιβαρή κατασκευή, πολύ καλό κράτημα και άψογη αλλαγή ταχυτήτων (εσωτερικό hub βλέπετε…). Πραγματικά εντυπωσιάστηκα από τη συμπεριφορά του και από το πόσο διαφορετικά στέκεται στο δρόμο από το δικό μου Boardwalk…

Η επιστροφή στον σταθμό Πεντέλης ήταν εξίσου όμορφη, ενώ αρκετοί μας αποχαιρέτισαν στο δρόμο, με αποτέλεσμα να τερματίσουμε περίπου οι μισοί. Ανταλλάξαμε τελευταίες κουβέντες με την Ιωάννα, το Μαράκι, το Σωτήρη, τον Θέμη και τον Πάνο και πήρα τον προαστιακό για το σπίτι. Συνολικά καλύψαμε περίπου 14 χλμ, οπότε εγώ έφτασα περίπου τα 25 χλμ!

Παιδιά χάρηκα που σας γνώρισα, που τα είπαμε και από εδώ και πέρα θα είμαστε σε επαφή για τις επόμενες ποδηλατοβόλτες!

Σήμερα ήταν η πρώτη Δευτέρα του μήνα, συνεπώς έπαιζε το καθιερωμένο CMR. Ήθελα πολύ να συμμετέχω, και θα ήταν η πρώτη φορά που θα συμμετείχα. Θα ήταν και η πρώτη μου ποδηλατοβόλτα με άλλους. Την προηγούμενη φορά καθυστέρησα στη διαδρομή για Σύνταγμα, με αποτέλεσμα να μην προλάβω τα παιδιά και να γυρίσω σπίτι με μια πικρή γεύση…

Κατάφερα και έφυγα νωρίτερα από τη δουλειά και πήρα το μετρό καρφί για Σύνταγμα, ώστε να είμαι νωρίτερα εκεί. Το ραντεβού ήταν στις 18.00, εγώ έφτασα από τις 17.45 αλλά δεν βρήκα κανέναν στο πλατύσκαλο απέναντι από τη Βουλή…παραξενεύτηκα αλλά είδα κάτι ποδήλατα να βολτάρουν στο βάθος της πλατείας, κοντά στην Ερμού! Σύντομα βρισκόμουν μαζί με καμιά 10αριά ποδηλάτες που βόλταραν και έπιαναν κουβέντα σε πηγαδάκια, σαν ένα μεγάλο πάρτυ!

Όσο περνούσε η ώρα ο κόσμος γινόταν περισσότερος και η διάθεση έφτιαχνε. Ποδήλατα κάθε είδους και μάλιστα αρκετά Dahon: Μέτρησα 2-3 Boardwalk, 2-3 Speed (κόκκινα), μερικά Vitesse, όλα τα καλά!! Επίσης υπήρχαν και μερικά ακόμα αναδιπλούμενα (μεταξύ των οποίων και ένα DTM). Τελικά, και αφού η ώρα είχε φτάσει περίπου 19.00 ξεκινήσαμε από Σύνταγμα, κατεβαίνοντας την Πανεπιστημίου. Χωρίς να το καταλάβω βγήκαμε Λιοσίων και μετά πλατεία Αττικής. Σε κάθε φανάρι υπήρχαν ποδηλάτες που έκλειναν την κίνηση για τη δική μας ασφάλεια, με μια μικρή ταλαιπωρία των φίλων οδηγών. Ακόμα κι εγώ, παρότι νέος, βοήθησα στο κλείσιμο της κίνησης μαζί με άλλα παιδιά. Κόψαμε κάθετα τον Κηφισό, βγήκαμε Περιστέρι, Μπουρνάζι, Λόφο Αξιωματικών στο Χαϊδάρι, μια τρελλή διαδρομή γεμάτη κέφι και φωνές!

Στο δρόμο ένοιωσα ενοχλήσεις στο δεξί γόνατο και η ώρα περνούσε, οπότε αναγκάστηκα να αφήσω τα παιδιά στη γέφυρα της Λένορμαν, όπου εγώ επέστρεψα στον Κεραμεικό μέσω Κωνσταντινουπόλεως για να πάρω το μετρό. Καθώς περίμενα το συρμό σκέφτηκα το πόσο όμορφα ήταν να ποδηλατείς στην πόλη χωρίς τον φόβο ότι θα κινδυνεύσεις από αυτοκίνητα και μηχανές, πόσο όμορφη φαινόταν η πόλη όταν την βολτάρεις με το ποδήλατο!

Θέλω να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ στα παιδιά που βοηθάνε στη σωστή οργάνωση του CMR γιατί πραγματικά περάσαμε υπέροχα! Ήδη περιμένω την πρώτη Δευτέρα του Δεκέμβρη για να τα ξαναπούμε στους δρόμους της Αθήνας, και στο μεταξύ ελπίζω να συναντήσω τα παιδιά του Halbike την Τετάρτη!

Ησυχία σήμερα, ευκαιρία για δουλειές στο σπίτι, κάποιες εξωτερικές δουλειές, χαζαμάρες που λέει και ο Λαζόπουλος! Παρά την ψύχρα, οι εξωτερικές δουλειές έγιναν με το ποδήλατο και ένα ελαφρύ αντιανεμικό μπουφάν. Είχα πάρει μαζί μου και το πέταλο, αλλά τελικά δεν χρειάστηκε να κλειδώσω πουθενά το ποδήλατο…αυτά είναι τα καλά των προαστείων!

Αφού τελείωσα με τις δουλειές, βρήκα την ευκαιρία να φουσκώσω τα λάστιχα στο βενζινάδικο (όλο χάνουν τα άτιμα) και να κάνω μια βόλτα μέχρι το μετρό. Το μπουφανάκι βγήκε πριν καν ξεκινήσω τη βόλτα, λόγω υπερθέρμανσης, αλλά ο αέρας ήταν τόσο δυνατός που μου έφερε δάκρυα στα μάτια! Η αντίσταση του αέρα με δυσκόλεψε και κουράστηκα σχετικά γρήγορα αλλά συνέχισα την πορεία μου κανονικά.

Ήταν η ευκαιρία να δοκιμάσω και μια εναλλακτική διαδρομή προς το μετρό, με λιγότερη κίνηση αλλά χωρίς φωτισμό άρα ακατάλληλη για την επιστροφή το βράδυ. Η άσφαλτος δεν είναι τόσο κάλη όσο του κεντρικού αλλά η μειωμένη κίνηση αντισταθμίζει αυτό το μειονέκτημα. Με την πρώτη ευκαιρία θέλω να δοκιμάσω μια διαδρομή προς Παιανία, αλλά θα προτιμούσα να έχω παρέα σε περίπτωση που τύχει κάτι στο δρόμο (Σταύρο ακούς??).

Στην επιστροφή ασχολήθηκα λίγο και με το ποδήλατο, αφού ο καθρέπτης και η βάση του φακού είχαν χαλαρώσει και ήθελαν σφίξιμο. Επιπλέον, για κάποιο λόγο άναβαν μόνο τα μισά περίπου από τα 21 leds του φακού, αλλά με λίγο κατσαβίδωμα και τύχη επισκευάστηκε και αυτό. Αποφάσισα να βγάλω και την βάση του κοντέρ από το τιμόνι, αφού δεν αξιώθηκα τόσο καιρό να δω εάν το κοντέρ όντως έχει χαλάσει ή απλά άδειασε η μπαταρία. Θα πρέπει να το δω και αυτό μέσα στην εβδομάδα γιατί θα μου άρεσε να ξέρω ανά πάσα στιγμή πόσα χλμ έχω καλύψει με το ποδήλατο ή πόσο μεγάλη είναι κάποια διαδρομή.