To ιστολόγιο του Πυθέα

Χώρα Νάξου, λίγες ημέρες πριν από τον Δεκαπενταύγουστο. Αρκετός κόσμος, ακόμα και τουρίστες που δεν πτοήθηκαν από την ακρίβεια του τουρισμού στην Ελλάδα (που φτάνει στα όρια τις αισχροκέρδειας ορισμένες φορές), τις συνεχόμενες απεργίες, τα τρομοκρατικά χτυπήματα κλπ.

Κάναμε τις δουλειές μας και είπαμε να φάμε μια τυρόπιτα στο πόδι, πριν πάρουμε το δρόμο της επιστροφής. Μπαίνουμε σε έναν από τους κεντρικούς φούρνους, η απλή στρογγυλή τυρόπιτα €1,90! Μεταβολή και συνέχεια στη βόλτα μας. Φτάνουμε στο κεντρικότερο τυροπιτάδικο της Χώρας, που έχει πραγματικά αμέτρητα σφολιατοειδή και έτοιμα σάντουιτς. Η τιμή της απλής τυρόπιτας (όλως τυχαίως) στα €1,90 πάλι, απλά ήταν τρίγωνη αυτή τη φορά. Και πάλι τραπήκαμε σε άτακτη φυγή από τις τιμές που είδαμε. Φυσικά δεν μας έλειπαν τα €1,90, απλά δεν μπορούσαμε να καταλάβουμε τι καλύτερο είχαν οι συγκεκριμένες τυρόπιτες από τις άλλες του ενός ευρώ και σίγουρα δεν θέλαμε να ενισχύσουμε το καρτέλ που φαίνεται πως έχουν στήσει κάποιοι συντοπίτες μου…

Είπαμε μετά να κάτσουμε για ένα παγωτάκι, μιας που είχαμε κορακιάσει από τη ζέστη. Το στόμα μου είχε κολλήσει από τη δίψα και είχαμε δει λίγο πιο πέρα από τους φούρνους ένα ωραίο κατάστημα. Μάλιστα τα παγωτά φτιάχνονται καθημερινά με ντόπιο γάλα, σύμφωνα με επιγραφή στο εσωτερικό του καταστήματος και οι γεύσεις φαίνονταν απίθανες (γκοφρέτα, kinder bueno κλπ), οπότε δικαιολογούσαν και το €1,60 που κόστιζε κάθε μπάλα. Αφού καθήσαμε και ετοιμαστήκαμε να παραγγείλουμε, ακολούθησε ο εξής διάλογος:

- Καλημέρα. Τι θα θέλατε?

- Δύο παγωτά, αλλά πρώτα μια κανάτα νερό για να ξεδιψάσουμε.

- Λυπάμαι, δεν έχουμε κανάτα αλλά μόνο εμφιαλωμένο. Τι παγωτά θα θέλατε?

- Δεν κατάλαβα. Το εμφιαλωμένο νερό που προσφέρετε με τα παγωτά το χρεώνετε?

- Φυσικά. Εμφιαλωμένο είναι, οπότε χρεώνεται κανονικά.

- Ευχαριστούμε αλλά δεν θα πάρουμε. Γεια σας (και καλοφάγωτα τα παγωτά σας, είπα από μέσα μου!). Σηκωθήκαμε, μαζέψαμε τα πράγματά μας και φύγαμε.

Είναι δυνατόν, σε ένα νησί όπως η Νάξος που είναι γεμάτη πηγές με γάργαρο νερό να υπάρχει κατάστημα που δεν παρέχει νερό βρύσης αλλά μόνο εμφιαλωμένο? Πού τα είδαν αυτά και τα εφάρμοσαν στη Νάξο? Μήπως έχουν μπλέξει τη Νάξο με κάποιο άλλο κοσμοπολίτικο προορισμό? Ο καταστηματάρχης στο χωριό του έπινε μόνο εμφιαλωμένο ή μήπως από καμιά βρυσούλα?

Τελικά ποιός βγήκε χαμένος από αυτήν την ιστορία? Εμείς που είχαμε 20 ευρώ στην τσέπη και πήγαμε και τα ακουμπήσαμε λίγο παραέξω από τη χώρα, όπου βρήκαμε νοστιμότατες τυρόπιτες με €1,20, πήραμε 1L παγωτό στρατσιατέλα  με άλλα πέντε ευρώ και με άλλο ένα ευρώ πήραμε ένα μεγάλο μπουκάλι δροσερό νερό? Μήπως αυτοί που είδαν χρήματα να μπαίνουν στο μαγαζί τους και με τη συμπεριφορά τους τα είδαν να φεύγουν? Προφανώς και πλέον κάθε πελάτης αντιμετωπίζεται σαν πορτοφόλι αλλά λίγος στοιχειώδης σεβασμός δεν βλάπτει…

Φαίνεται πως κάποιοι προσπαθούν μέσα στους 2-3 καλοκαιρινούς μήνες που διαρκεί η τουριστική περίοδος να βγάλουν αρκετά για να κάθονται τους υπόλοιπους 9 μήνες. Δυστυχώς πλέον τα πράγματα έχουν σφίξει για τους περισσότερους από εμάς, που δουλεύουμε 11 μήνες και δεν σκοπεύουμε να δαπανήσουμε στις 20 ημέρες των διακοπών μας όσα βγάλαμε τους υπόλοιπους μήνες. Ίσως κάποιους από αυτούς τους “έξυπνους” καταστηματάρχες τους δούμε αύριο-μεθαύριο στις ειδήσεις να διαμαρτύρονται για την έλλειψη τουρισμού, για το μαρασμό των νησιών ακόμα και το καλοκαίρι και ίσως και για το κλείσιμο των επιχειρήσεών τους. Δυστυχώς για αυτούς θα είναι αργά τότε, και θα τους έχουν προλάβει οι εξελίξεις. Όσοι δεν μπορούν να προσαρμοστούν στα νέα οικονομικά δεδομένα, προσφέροντας ποιοτικά προϊόντα σε λογικές τιμές θα αποτελέσουν σύντομα παρελθόν από τον επιχειρηματικό χώρο, γιατί ακόμα και ο Έλληνας αρχίζει να αποκτά πλέον καταναλωτική συνείδηση. Επιβραβεύει τα σωστά καταστήματα και γυρνά την πλάτη στην αισχροκέρδεια και τις λαμογιές.

Καληνύχτα κύριοι, και καλή τύχη!

Υ.Γ.: Το κερασάκι στην τούρτα ήταν η διάβαση με το αυτοκίνητο από το Φιλώτι, το μεγαλύτερο χωριό των Κυκλάδων. Το ότι για να το διασχίσουμε χρειαζόμαστε περίπου 15 λεπτά δεν οφείλεται στο ότι είναι μεγάλο, αλλά στο ότι ο καθένας παρκάρει όπου νάναι, χωρίς φυσικά να τρώει κλήση! Πεζοδρόμιο πουθενά, τα ελάχιστα πεζοδρόμια έχουν καταληφθεί από παρκαρισμένα αυτοκίνητα, πετύχαμε και παρκαρισμένο αγροτικό σε απόσταση 2-3 μέτρα από το πεζοδρόμιο! Οι πεζοί είναι αναγκασμένοι να κινούνται στη μέση του δρόμου και σε χειρότερη μοίρα βρίσκονται όσοι έχουν καροτσάκι με μωρό, που παίζουν τη σωματική τους ακεραιότητα κορώνα-γράμματα! Κάποτε πίναμε καφέ κάτω από τον πλάτανο, στο κέντρο του Φιλωτίου. Πλέον η φασαρία από τα διερχόμενα αυτοκίνητα που αγκομαχούν να περάσουν τα κακοπαρκαρισμένα αυτοκίνητα είναι τέτοια που η περιοχή θυμίζει γειτονιά της Αθήνας!

Κατάσταση τραγική για το “μεγαλύτερο χωριό των Κυκλάδων”, με το μεγαλύτερο πρόβλημα ρυμοτομίας και άναρχης δόμησης. Τόσα χρόνια το ίδιο χάλι, δεν βρέθηκε κανείς να κάνει κάτι για αυτό? Ίσως να αρχίσει η τροχαία να κόβει κλήσεις? Υπάρχει ένα μεγάλο, δημοτικό παρκινγκ με δωρεάν στάθμευση, αλλά οι ντόπιοι έχουν μάθει αλλιώς και βαριούνται να παρκάρουν τόσο μακρυά…

Το πρώτο πράγμα που πρόσεξα στο HD είναι το lag κατά τη χρήση του TouchFlo. Δεν περίμενα κάτι τέτοιο από μια συσκευή που φοράει επεξεργαστή στα 528MHz και έχει 288MB RAM, ένω έχει και hardware support για τα γραφικά. Με το Polaris (CPU @ 400MHz, 256 RAM) δεν είχα αντιμετωπίσει τέτοιο θέμα, κάτι που ίσως οφειλόταν στην custom ROM που φορούσε (m-Amine). Το HD προς το παρόν φοράει την αυθεντική ROM της Ace Hellas, οπότε ίσως το lag διορθωθεί με την αλλαγή της ROM από κάποια άλλη custom.

Η οθόνη είναι εντυπωσιακή, ειδικά για κάποιον που τα τελευταία χρόνια χρησιμοποιούσε κινητά με οθόνη 2.8 ιντσών. Οι 3.8 ίντσες της οθόνης, με ανάλυση 800×480 (WVGA) βοηθούν στην πλοήγηση στο διαδίκτυο, στην εγγραφή κειμένων και στην απεικόνιση των φωτογραφιών. Γενικά είναι μεγάλη αναβάθμιση σε σχέση με την οθόνη του Polaris. Μετά από μερικές ημέρες χρήσης μου λείπει ακόμα το πλήκτρο πολλαπλών κατευθύνσεων του Polaris, ειδικά κατά τη χρήση των menu ή την επιλογή των αρχείων. Πάντως τα soft keys για την πραγματοποίηση και την απόρριψη κλήσεων είναι πολύ βολικά.

Το GPS φαίνεται να αποκρίνεται άμεσα στη λίγη χρήση που του έκανα σε Αθήνα και Νάξο. Ίσως είναι πιο γρήγορο και από αυτό του Polaris, το οποίο στο τέλος είχε ένα παράξενο lag μέχρι να κλειδώσει αρκετούς δορυφόρους. Σημαντικη αναβάθμιση είναι και η φωτογραφική μηχανή των 5MP σε σχέση με τα 3MP του Polaris. Οι φωτογραφίες που έχω βγάλει μέχρι τώρα είναι καθαρές και με ζωντανά χρώματα.

Για την αυτονομία δεν έχω να πω πολλά πράγματα, γιατί δεν ξέρω σε τι κατάσταση βρίσκεται η μπαταρία του και τι ζόρια έχει τραβήξει. Μια φορά με μερικές κλήσεις, φωτογραφίες και σερφάρισμα στο internet κατάφερα και την έφτασα στο 50% μέσα σε λίγες ώρες. Άλλες μέρες, με λιγότερη χρήση έβγαλα τη μέρα με το 50%. Όσο η μπαταρία του κρατάει περισσότερο από μια ημέρα δεν έχω πρόβλημα.

Μου αρέσει:

1. Η εντυπωσιακά μεγάλη και ευκρινής οθόνη του.
2. Το μέγεθός του, που χωράει στην παλάμη χωρίς να δημιουργεί πρόβλημα. Το χειρίζομαι άνετα με το ένα χέρι, ενώ αν ήταν ελαφρά μεγαλύτερο θα είχα πρόβλημα.
3. Η υποδοχή της κάρτας MicroSD, που βρίσκεται προστατευμένη εσωτερικό της συσκευής, δίπλα στην μπαταρία. Σπάνια αλλάζω κάρτα στο κινητό.
4. Η υποδοχή ακουστικών 3.5mm, που αποτελεί το standard. Επιτέλους μπορώ να χρησιμοποιώ όποια ακουστικά θέλω, χωρίς να ψάχνω για τα σπάνια ακουστικά με jack των 2.5mm ούτε να κάνω πατέντες με τη USB θύρα όπως στο Polaris.
5. Το σύνολο του hardware: CPU @ 528MHz, 288MB Program/512MB Storage memory, υπόσχονται ικανοποιητικές επιδόσεις για καθημερινή χρήση.
6. Η ποιότητα κατασκευής. Παρότι η συσκευή είναι εμφανώς ταλαιπωρημένη (έχει σημάδια από χτυπήματα/πεσίματα σε πολλά σημεία), δεν ακούγεται ούτε ένα τρίξιμο, ούτε και έχει ξεφλουδίσει. Χαρακτηριστικό της ποιότητας των HTC, θα έλεγα..

Δε μου αρέσει:

1. Το μεγάλο πλήκτρο για τη ρύθμιση της έντασης των ήχων στην αριστερή πλευρά της συσκευής. Είναι τόσο μεγάλο (χωρίς λόγο) που πολλές φορές το πατάω άθελά μου.
2. Η έλλειψη πλήκτρου πολλαπλών κατευθύνσεων. Το είχα βολευτεί πολύ στο Polaris και μου λείπει μετά από μια εβδομάδα χρήσης.
3. Η έλλειψη flash της φωτογραφικής μηχανής. Όχι ότι βγάζουμε πολλές βραδυνές φωτογραφίες, αλλά ποτέ δεν ξέρεις πότε θα σου χρειαστεί. Εξάλλου ένα ledάκι είναι, με αμελητέο κόστος!
4. Η έλλειψη hardware button για τη φωτογραφική μηχανή: Δεν είμαι τύπος που βγάζει πολλές φωτογραφίες με το κινητό, αλλά μέχρι να μπω στο μενού και να επιλέξω τη λήψη φωτογραφίας έχω χάσει πολύτιμο χρόνο (όταν το θέμα δεν είναι σταθερό!)

Αυτά μετά από σχεδόν μια εβδομάδα καθημερινής χρήσης. Στην πορεία μπορεί να αλλάξουν μερικά πράγματα, ειδικά όταν θα φλασαριστεί με άλλη ROM που πιθανά θα εκμεταλλεύεται στο έπακρο τις δυνατότητές του.

Μετά την κλοπή του κινητού μου, ο χρόνος κυλούσε αντίστροφα: Έπρεπε μέσα σε τρεις εργάσιμες ημέρες να προλάβω να βρω αντικαταστάτη.

Το Polaris είχε αποδειχθεί σκυλί στην καθημερινή χρήση, και φαντάστηκα ότι δύσκολα θα έβρισκα κάτι αντίστοιχο. Το είχα αγοράσει μεταχειρισμένο στο κουτί του από ένα παληκάρι για €170, πριν από 1.5 περίπου χρόνο (το Μάϊο του 2009) για να αντικαταστήσω ένα Eten Glofiish X600 που βιάστηκα για διάφορους λόγους να πουλήσω. Μου άρεσε εμφανισιακά και πολύ περισσότερο λειτουργικά, αφού δεν του είχα καν αλλάξει τη ROM μέσα σε τόσους μήνες! Ανθεκτικό σε πεσίματα, με μπαταρία που έβγαζε άνετα ένα διήμερο με αρκετή χρήση και όλα όσα μου χρειάζονταν: μεγάλη οθόνη αφής (2.8 ίντσες), GPS, Bluetooth, WiFi, φωτογραφική μηχανή καλής ποιότητας (κι ας ήταν μόλις 3 MP και χωρίς φλας), σχετικά μικρό μέγεθος και ανθεκτικότητα. Είχα μιλήσει ώρες ολόκληρες, είχα σερφάρει στο internet πολύ, είχα βγάλει φωτογραφίες και video, δούλεψα αρκετά αρχεία word, excel και λίστες στις διαδρομές με τα ΜΜΜ, ακόμα και το ραδιόφωνό του είχε φανεί χρήσιμο μερικές φορές στο δρόμο.

Ήμουν τόσο ευχαριστημένος που στράφηκα πάλι σε HTC, με αγγελίες ζήτησης που έβαλα σε διάφορα fora. Ζητούσα τα ίδια χαρακτηριστικά με λιγότερα από €200, και αρχικά απογοητεύτηκα: Οι απαντήσεις αφορούσαν κυρίως μοντέλα 5ετίας ή κινητά που δε με κάλυπταν πλέον. Ό,τι καλό ξεπερνούσε (κατά πολύ συνήθως) τα €200 που είχα ως όριο.

Βρέθηκε καινούριο το HTC Touch Cruise 09, ο διάδοχος του δικού μου κλεμένου δηλαδή, με €199 στο you.gr. Προσπάθησα άμεσα να το αποκτήσω, με τηλεφωνική επικοινωνία σε 3-4 υποκαταστήματα και στα κεντρικά, email και μηνύματα. Ο χρόνος με πίεζε, δεν ήμουν σίγουρος αν θα προλάβαινα να το παραλάβω με courier εάν έκανα ηλεκτρονική παραγγελία μέσω του site. Τελικά εξαντλήθηκαν τα ελάχιστα κομμάτια που υπήρχαν διαθέσιμα και βρέθηκα πλέον με την πλάτη στον τοίχο. Τραγική ειρωνία: Με ειδοποίησαν τηλεφωνικά την ώρα που περίμενα το πλοίο στον Πειραιά ότι βρέθηκε ένα κομμάτι και το είχαν κρατήσει για μένα! Άτυχος ή τυχερός, θα φανεί στην πορεία…

Αφού δεν κατάφερα να συνεννοηθώ με ένα παληκάρι από τη Θεσσαλονίκη για την αποστολή ενός HTC Touch2 σε καλή τιμή (€165), η μόνο μου επιλογή ήταν ένα ταλαιπωρημένο σύμφωνα με τον πωλητή HTC Touch HD στα €190. Σημειωτέον ότι όταν είχε πρωτοκυκλοφορήσει το HD το είχα ερωτευτεί και αναρωτιόμουν εάν θα μπορούσα ποτέ να το αποκτήσω!

Συναντήθηκα με τον Ανδρέα Σάββατο απόγευμα στο The Mall. Όλα ήταν στην αρχική συσκευασία, εκτός από την καρτούλα των 8GB που είχε αντικατασταθεί από μια των 2GB. Επίσης έλειπε η αρχική λεπτή θήκη και στη θέση της έδινε μια χοντρούλα, από αυτές που πιάνουν στη ζώνη του παντελονιού (και που ποτέ δεν βολεύτηκα…). Επιπλέον είχε και ένα USB cradle, που φορτίζει ταυτόχρονα το κινητό και μια δεύτερη μπαταρία (υπήρχε στο πακέτο και μια 2η κινέζικη, αλλά πεσμένη και με πρόβλημα στις επαφές). Είδα το κινητό, ήταν όντως ταλαιπωρημένο, με γρατζουνιές και χαρακιές στις γωνίες κυρίως, καθώς και κάποια σημαδάκια στην οθόνη. Λειτουργικά φάνηκε άψογο, καθώς μικρόφωνο και ακουστικό λειτούργησαν κανονικά σε δοκιμαστική κλήση που έκανα, ενώ τα σημαδάκια στην οθόνη δεν επηρέαζαν τη λειτουργικότητά της.

Τα βρήκαμε με τον Ανδρέα, κι έτσι επέστρεψα σπίτι με ένα HTC Touch HD στα χέρια μου και με μεγάλη όρεξη να το φέρω στα μέτρα μου, αλλά με ελάχιστο (από ότι φάνηκε) χρόνο. Σημασία είχε ότι είχα στα χέρια μου ένα εξαιρετικό κινητό και θα μπορούσα πλέον να κάνω τη δουλειά μου!

Welcome home HD!

Έγκλημα: Εδώ και καιρό έβαζα το κινητό μου στην μπροστινή θήκη του σακιδίου, η οποία βέβαια κλείνει με φερμουάρ. Με βόλευε εκεί επειδή είχα άμεση πρόσβαση και το άκουγα πιο εύκολα όταν χτυπούσε. Ήταν θέμα χρόνου να μου την ανοίξουν και το ημερολόγιο έγραφε Πέμπτη 29 Ιουλίου…

Τιμωρία: Μου άνοιξαν τη θήκη του σακιδίου και μου έκλεψαν το κινητό…

‘Ηταν λίγες μέρες πριν φύγω για διακοπές με την οικογένεια. Κατέβηκα με το μετρό στους Αμπελόκηπους για μια δουλειά και περίμενα το λεωφορείο στη στάση. Η δουλειά έγινε εκεί, ή όταν ανέβαινα στο λεωφορείο. Το σακίδιο ήταν στην πλάτη μου επειδή ήταν αρκετά βαρύ για να το κρατάω στο χέρι. Το κινητό από συνήθεια ήταν στην μπροστινή θήκη. Κάποιος επιτήδειος βρέθηκε και άνοιξε χωρίς να τον καταλάβω ούτε εγώ, αλλά ούτε και οι περαστικοί. Ίσως κάποιος να είδε κάτι, αλλά γιατί να μπλέξει? Τόσο σκατά έχουν γίνει όλα, αυτά εκμεταλλεύονται και οι επιτήδειοι… σήμερα κλέβουν εμένα, αύριο εσένα, αλλά κανένας δεν θα πει ότι είδε κάτι, ούτε θα μπλέξει για κάποιον που δεν ξέρει.

Η θήκη δεν άνοιγε εύκολα: Το φερμουάρ είναι χοντρό και σκαλώνει πού και πού. Ήταν τυχερός όμως ο τύπος και δεν κόλλησε, οπότε πήρε το HTC Polaris μου, φορτωμένο με μονάδες, φωτογραφίες του μικρού και αρχεία που δούλευα στο δρόμο, τα οποία δεν είχα κάνει ποτέ backup. Άλλη τιμωρία αυτή. Μαζί με το κινητό χάθηκαν πράγματα που δεν θα μπορούσα ποτέ να αναπληρώσω…

Το κατάλαβα 2-3 λεπτά αφού είχα ανέβει στο λεωφορείο, με το σακίδιο πάλι στην πλάτη, αφού είχε πολύ κόσμο και δεν θα μπορούσα να κρατηθώ αλλιώς. Έβαλα σε κάποια φάση το χέρι στη θήκη για να βεβαιωθώ ότι το φερμουάρ ήταν κλειστό, αλλά το βρήκα ανοιχτό. Φώναξα στον οδηγό, είπα τι έγινε, σταμάτησε το λεωφορείο με κλειστές πόρτες πριν τη στάση. Μου πρότεινε να φωνάξουμε την αστυνομία, αλλά το θεώρησα άσκοπο, αφού θεώρησα ότι η κλοπη είχε γίνει εκτός του λεωφορείου. Εξάλλου, κάποιοι έκαναν κλήση στο κινητό μου και το βρήκαν ήδη απενεργοποιημένο, οπότε αυτός που το πήρε έδρασε άμεσα.

Κατέβηκα από το λεωφορείο τρέμοντας από τα νεύρα μου, πιο πολύ για την παραβιάση της προσωπικής μου ζωής παρά για την απώλεια της συσκευής. Μερικά πράγματα αναπληρώνονται, άλλα όχι… Και μόνο να τσάκωνα τον τύπο τη στιγμή που μου άνοιγε την τσάντα, πόσο διαφορετικά θα ήταν τα πράγματα και πόσο θα εκτόνωνα τα νεύρα μου…

Με ένα τηλεφώνημα στην εξυπηρέτηση πελατών της Wind μπλόκαρα την κάρτα SIM για να γλυτώσω τις μονάδες που είχα στη συσκευή. Αγόρασα μια νέα κάρτα SIM με τα στοιχεία της παλιάς (€18 το σιμάκι) για να αρχίσω τη διαδικασία διάσωσης όσων μπορούσα να διασώσω. Ευτυχώς το υπόλοιπο ήταν ακέραιο, αφού ο τύπος απενεργοποίησε αμέσως το κινητό και θα του έπαιρνε χρόνο να βρει το PIN της SIM. Τυχερός μέσα στην ατυχία μου. Το θέμα πλέον ήταν να καταφέρω να βρω μια συσκευή μέσα στις επόμενες 3 ημέρες, έτσι ώστε να μπορέσω να εκμεταλλευτώ στις διακοπές το δωρεάν internet της WIND και να κάνω και μερικές δουλίτσες, σε συνεργασία με το netbook που θα έπαιρνα μαζί μου στις διακοπές. (συνεχίζεται)

Το κινητό μου ίσως έχει βρει ήδη νέο ιδιοκτήτη, που πιθανά δεν θα γνωρίζει από που προήλθε η μεταχειρισμένη συσκευή που αγόρασε… Ίσως να μην είναι και πολύ ευχαριστημένος από την αγορά του, αφού η μπαταρία του είχε πέσει, είχε πολλές γρατζουνιές στην οθόνη, μαζεμένες σε ένα σημείο, σα να είχε πέσει οξύ, η θήκη του είχε λυώσει από τη χρήση. Τα αποθηκευμένα στη συσκευή δεδομένα θα έχουν επιδέξια διάγραφεί για πάντα, για να μην προδώσουν το παρελθόν της συσκευής και τον προηγούμενο κάτοχό της. Ίσως το βρω μπροστά μου σε κάποιο κατάστημα με μεταχειρισμένες συσκευές, αλλά πλέον χωρίς τα δεδομένα που είχε αποθηκευμένα δεν θα έχει καμιά αξία για μένα…

Αντίο Polaris…

Ήταν μια από τις ελάχιστες φορές που είδα τόσο άμεση αντίδραση του κρατικού μηχανισμού σε κάποια κίνηση: Η απεργία των εργαζομένων στο Αττικό Μετρό ανακοινώθηκε στη ζούλα, αφού ούτε από τα μεγάφωνα ακούστηκε κάτι σχετικό αυτή τη φορά, ούτε στην ιστοσελίδα της ΑΜΕΛ (ούτε και στου ΟΑΣΑ) αναρτήθηκε κάτι…μόνο ένα χειρόγραφο Α4 χαρτί βρήκα κολλημένο στην έξοδο του σταθμού στο Κορωπί, που έλεγε ότι για σήμερα ήταν προγραμματισμένη 24-ωρη απεργία. Τα αιτήματα γνωστά από τις προηγούμενες φορές: Η μονιμοποίηση των συναδέλφων συμβασιούχων ορισμένου χρόνου (καταλύοντας κάθε έννοια σύμβασης ορισμένου χρόνου, αφού την εξισώνουν με την αορίστου!), που προσελήφθησαν κάτω από ομιχλώδεις συνθήκες και η άρνηση των περικοπών στις απολαβές τους (κανένας δεν θέλει περικοπές αλλά ήδη έχουν πληγεί πολλές κοινωνικές τάξεις που αμείβονται σαφώς χειρότερα από τους υπαλλήλους του μετρό και εργάζονται κάτω από σαφώς χειρότερες συνθήκες…). Οι δημοκρατικοί μάλιστα εργαζόμενοι απείλησαν να εμποδίσουν όποιον συνάδελφό τους δεν ήθελε να απεργήσει!

Η απάντηση ήταν άμεση: Η διοίκηση της ΑΜΕΛ προσέφυγε στο Πρωτοδικείο Αθηνών, το οποίο με τη σειρά του έκρινε παράνομη και καταχρηστική την απεργία. Επίτελους μπήκε φρένο στην ταλαιπωρία των επιβατών και στην ασυδοσία ορισμένων. Επιτέλους βλέπουμε να γίνονται τα αυτονόητα στην Ελλάδα!

Εάν οι απεργίες αυτές γίνονται για να πληροφορηθούμε εμείς που χρησιμοποιούμε καθημερινά το μετρό τα αιτήματα αυτά των εργαζομένων στο μετρό, τότε το έχουμε εμπεδώσει το θέμα και παρότι συμπάσχουμε και λυπούμαστε για τις οικογένειες που θα βρεθούν στο δρόμο, φτάνει πια!Το καταλάβαμε! Μιλάμε όμως για συμβασιούχους ΟΡΙΣΜΕΝΟΥ ΧΡΟΝΟΥ!! Προφανώς αυτοί που κανόνισαν τις προσλήψεις είτε ήξεραν κάτι περισσότερο, είτε δεν είχαν τη δύναμη να τους προσλάβουν ως αορίστου. ΕΛΕΟΣ πια με αυτό το θέμα! Στο θέμα τον απολαβών δεν θέλω να επεκταθώ… έχω τη βεβαιότητα όμως, ότι παρότι είμαι κάτοχος πτυχίου πενταετούς ΑΕΙ, μεταπτυχιακού και διδακτορικού, οι αμοιβές μου είναι το πολύ στα 2/3 του χαμηλότερου μισθού υπαλλήλου του μετρό.

Εάν πάλι με αυτές τις απεργίες πιέζουν την κυβέρνηση, τότε χτυπάνε λάθος πόρτα… τα κυβερνητικά στελέχη δεν χρησιμοποιούν μετρό και δεν ιδρώνει το αυτί τους! Εμείς ταλαιπωρούμαστε, που βασιζόμαστε στο μετρό για να πάμε στις δουλειές μας, που πληρώνουμε την κάρτα απεριορίστων €35 το μήνα για να διανύουμε τελικά μεγάλες αποστάσεις με λεωφορεία, στριμωγμένοι σα σαρδέλες μέσα στην κίνηση, που διανύουμε χιλιόμετρα μέχρι να φτάσουμε στο σταθμό του μετρό και να βρούμε κατεβασμένα τα ρολά χωρίς προηγούμενη ενημέρωση…

Μετρό λοιπόν ή α-μετρό? Έχουμε ή δεν έχουμε μετρό? Έχουμε η δεν έχουμε δικαίωμα στη μετακίνηση? Μπορεί οποιοσδήποτε να μας το στερήσει ασκώντας επανειλημμένως το δικαίωμά του στην απεργία? Έχει κάποιος το δικαίωμα να απαγορεύσει το δικαίωμα συναδέλφου του στην εργασία? Και τέλος, μπορεί επιτέλους ΚΑΘΕ πράξη μας να συνοδεύεται από τις αντίστοιχες ΚΥΡΩΣΕΙΣ, ώστε να μάθουμε να λειτουργούμε με σύνεση χωρίς να παραβιάζουμε τα δικαιώματα των υπολοίπων?